اگر زمین با سیاره تیا برخورد نمی‌کرد، به گمان زیادً امروز ما وجود نداشتیم_باماها

در پژوهش نخست، دانشمندان از مدل شیمیایی برای بازدید ایزوتوپ‌ها در شهاب‌سنگ‌ها و سنگ‌های زمین منفعت گیری کردند. آن‌ها روی واپاشی رادیواکتیو یکی از ایزوتوپ‌های منگنز تمرکز کردند که در دوران اولیه‌ی منظومه شمسی وجود داشت و درطول چند میلیون سال به کروم واپاشید. این خط وقتی واپاشی به پژوهشگران امکان داد تا ۱۵ میلیون سال نخست شکل‌گیری زمین را با دقت بازدید کنند. (خود منظومه شمسی تقریباً ۴٫۵ میلیارد سال عمر دارد.)

فهمیدن این نوشته که حیات چطور به زمین رسید و میلیاردها سال باقی ماند، قضیه‌ای پیچیده است. کراتاش می‌گوید: «زمین تنها سیاره‌ای است که می‌دانیم حیات را پدید آورده و برای چندین میلیارد سال نگه داری کرده است. تا این مدت اشکار نیست چه فرآیندهایی در تاریخ زمین رقم خورد که این امکان را فراهم کرد.»

پژوهشگران با نگاهی به منظومه شمسی اولیه سرنخ‌هایی به دست آوردند. زمین ابتدایی و سیارات درحال رشد اطرافش (که امروز شامل عطارد، زهره و مریخ می باشند) در سه میلیون سال نخست با تبادل غبار و گاز از طریق تبخیر و میعان به‌شدت تحول کردند. گرچه، این فرایند بعد از نزدیک به سه میلیون سال تقریباً متوقف شد؛ چون سیارات سنگی و گازی زیاد تر مواد آزاد حاضر در منظومه را جذب کرده بودند. به گفتن ساده‌تر، سیارات نزدیک‌تر به خورشید نسبت به سیارات دورتر زیاد تر از عناصر فرار تهی شدند، چون دمای بالای نواحی داخلی این چنین موادی را از بین می‌برد.