شکارچیان ماقبلتاریخ مسئول انقراض پستانداران غولپیکر بودند_باماها
[ad_1]
نوشته و ویرایش شده توسط مجله ی باماها
روزی روزگاری، دنیای ما محل زندگی غولهای تعداد بسیاری می بود. در حقیقت، زمان بسیاری از وجود این غولها روی زمین نگذشته است. زمین سپس از دوران دایناسورها به محل سکونت دیوهای تازهای تبدیل شد؛ از تنبلهایی که از انسانها قدبلندتر بودند، تا ماموتهای پشمالو، وامبتهای عظیمجثه، کانگوروهای بزرگ و حتی غازهای باعظمت.
سپس، در وقتی بین ۵۰ هزار تا ۱۰ هزار سال پیش، نزدیک به ۲۰۰ گونه از بزرگترین جانوران جهان برای همیشه از روی زمین محو شدند و فقط استخوانهای بزرگ و لانههای آنها باقی ماند. علت این نابودی عظیم، تا این مدت اشکار نیست.
در زمان ناپدیدشدن این جانوران عظیم، جهان گرم شد و عصر یخبندان به آخر رسید. به همین علت، یکی از دلایل محتمل برای انقراض آنها، تغییرات اقلیمی است. در عین حال، گونهی ما نیز در سرزمینهای تازه گسترش یافت و به جستوجو منابعی که با ناپدیدشدن یخها پدیدار میشدند، جایجای دنیا را جستجو کرد. به این علت، مناقشات درموردی نقش این دو عامل احتمالی در انقراض غولها، هم چنان ادامه دارد.
اکنون، مطالعهی جدیدی با بازدید دلایل انقراض پستانداران گیاهخوار غولپیکر، انگشت تهمت را به سوی انسانها نشانه میرود و انسان را تقصیر کار احتمالی انقراض بزرگزیاگان زمین میداند.
بر پایه شواهد فسیلی، ۵۰ هزار سال پیش، حداقل ۵۷ گونه از گیاهخواران غولپیکر روی زمین زندگی میکردند. امروزه فقط ۱۱ گونه از آنها باقی ماندهاند. این بزرگزیاگان، غولهای برجستهای همانند اسبهای آبی، زرافهها، چندین گونه از کرگدنها و فیلها را شامل خواهد شد که تعداد بسیاری از آنها هم چنان در معرض خطر انقراض قرار دارند.
محققان میگویند این چنین افت چشمگیری در تعداد گونههای بزرگزیاگان، با تغییرات اقلیمی به گفتن تنها عامل، همخوانی ندارد.
افت دیدنی در تعداد گونههای بزرگزیاگان، با تغییرات اقلیمی همخوانی ندارد
جنز کریستین اسونینگ، کلانبومشناس از دانشگاه آرهوس در دانمارک، میگوید: «مقدار زیاد بالا و زیاد انتخابی تلفات بزرگزیاگان در ۵۰ هزار سال قبل، در ۶۶ میلیون سال قبل بیهمتا بوده است. دورههای قبلی تغییرات اقلیمی به انقراضهای بزرگ و انتخابی منجر نشدند. این کار نقش مهم تغییرات اقلیمی در انقراض بزرگزیاگان را رد میکند.»
این چنین، اسونینگ میافزاید الگوی مهم فرد دیگر که نقش تغییرات اقلیمی را کمرنگ میکند، این است که انقراضهای تازه بزرگزیاگان در مناطق اقلیمی پایدار و در مناطق اقلیمی ناپایدار، به یک اندازه اتفاق افتاده است.
مطالعهی تازه، از بازدید جامع شواهد حاضر از زمان انقراض دایناسورها در ۶۶ میلیون سال پیش راه اندازی شده است. شواهد بازدید شده، مکانها و زمانهای انقراض، ترجیحات زیستگاه و غذایی، اندازههای جمعیت تخمینی، شواهد از شکار انسانی، جابهجاییهای جوامع انسانها و دادههای اقلیمی و پوشش گیاهی را تا میلیونها سال پیش، شامل میبشود.
دسته بندی مطالب
مقالات کسب وکار
[ad_2]