علیرضازاده او گفت: «مردم آن زمان معبد و نظام‌های اعتقادی داشتند و ساختمان‌ها و سازه‌های بزرگی می‌ساختند.» او افزود در انتهای این دوره «ظهور نوشتار و اغاز شهرنشینی را می‌بینیم.» گورستان چگاسفلی مثالای بی‌نظیر از مرحله‌ی گذار به جامعه‌های پیچیده و طبقه‌بندی‌شده در هزاره‌ی پنجم پیش از میلاد است.

محققان پروژه‌ی پیشاتاریخی دشت زهره در بهبهان خوزستان، برای بیشتر از یک دهه، به سرپرستی  عباس مقدم، استاد باستان شناسی، در حال کاوش و مطالعه‌ی محوطه‌ی چگاسفلی بوده‌اند. در این محل، آن‌ها قدیمی‌ترین مثالهای شناخته‌شده از ساخت آرامگاه‌های آجری در جهان، به‌همراه بیشتر از ۱۲ جمجمه‌ی تغییرشکل‌یافته را کشف کردند. یکی از این جمجمه‌های غیرعادی، نشانه‌ای از خشونت را در خود داشت که به شکل شکستگی مثلثی‌شکلی در سمت چپ سر می بود.

محققان در مطالعه‌ی تازه، جزئیات آسیبی را شرح داده‌اند که نزدیک به ۶۲۰۰ سال پیش علتمرگ زنی جوان با کد BG1.12 شد. این زن در دوران کودکی تحت باندپیچی جمجمه قرار گرفته می بود؛ روشی که در آن، پارچه‌ای را برای زمان طویل به دور سر کودک در حال رشد می‌پیچند تا عمداً شکل جمجمه را تحول دهند. اگر این کار درطول سال‌ها ادامه یابد، نتیجه‌اش جمجمه‌ای کشیده و تقریباً مخروطی‌شکل خواهد می بود. در گورستان چگاسفلی، افرادی که جمجمه‌های تغییرشکل‌یافته داشتند، در کنار افرادی که جمجمه‌های طبیعی داشتند، دفن شده بودند.

دکتر علیرضازاده در رابطه علت و عرصه‌ی فرهنگی باندپیچی جمجمه‌ی زن به زومیت گفت: «باید او گفت که تغییرشکل جمجمه در قاره‌های گوناگون انجام شده و معانی فرهنگی مختلفی داشته است. برای مثال در محوطه بیبلوس لبنان که مربوط به هزاره چهارم است، جنبه‌های زیبایی شناختی علت تغییرشکل بوده یا برای مثال برای بومیان شینوک در سواحل شمال غربی ایالات متحده، تحول‌شکل جمجمه نقش نشانگر قومی را داشته است. بااین‌حال، بر پایه اطلاعاتی که تا‌کنون از محوطه چگاسفلی به دست آمده است، نمی‌توان زیاد سریع قضاوت کرد و این تغییرشکل را به دلایل فرهنگی شناخته‌شده نسبت داد. باید کاوش های‌بیشتری در این محوطه صورت بگیرد و در انتها علت علمی اراعه بشود.»

علیرضازاده و وحدتی‌ نسب برای شناسایی شکستگی در جمجمه‌ی BG1.12 و این چنین بازدید دقیق ضخامت استخوان‌های جمجمه و دیپلوئه، قسمت اسفنجی استخوان که نقش ضربه‌گیر را دارد، از اسکن‌های سی‌تی (توموگرافی کامپیوتری) منفعت گیری کردند. آن‌ها دریافتند که استخوان‌ها و لایه‌ی دیپلوئه‌ی آن‌ نازک‌تر از حد معمول بوده که این نتیجه برای فردی با جمجمه‌ی تغییرشکل‌یافته به‌صورت مصنوعی، قابل‌انتظار است. محققان در مقاله نوشتند که در نتیجه، توانایی جمجمه‌ی او برای مقاومت در برابر نیروهای خارجی، همانند ضربه‌ی شدید، به گمان زیادً کمتر از جمجمه‌ی طبیعی و تغییرشکل‌نیافته بوده است.