کشف فسیل کمیاب وارونه از جانوری باستانی که پیش از دایناسورها زندگی می‌کرد_باماها

سو متعلق به دوره انقراض بزرگ اواخر اردویسین (۴۴۳ میلیون سال پیش) است؛ وقتی که دمای سرد و پیشروی یخچال‌های طبیعی علتنابودی تقریباً ۸۵ درصد از گونه‌های دریایی شد.

محققان تا این مدت در حال بازدید این نوشته می باشند که چطور بافت‌های نرم در فسیل‌هایی همانند کربوس سوزانا در شیل سوم نگه داری شده‌اند. مواد معدنی رسی امکان پذیر در این فرآیند نقش داشته باشند، همان گونه که کلسیم فسفات، ترکیبی که طبق معمولً در عضلات فسیل‌شده یافت می‌بشود، امکان پذیر مؤثر باشد. از نظر دیگر، به نظر می‌رسد که صدف‌ها و اسکلت‌های خارجی گونه‌هایی که در شیل سوم نگه داری شده‌اند، در اقیانوس اسیدی آن زمان حل شده‌اند.

از آنجا که نمونه کربوس سوزانا به‌صورت وارونه فسیل شده، دانشمندان تا این مدت از تاریخ تکاملی این گونه یا قیاس آن با دیگر فسیل‌های هم‌دوره‌اش یقین نیستند. گابوت در بیانیه‌ای او گفت:

 اکنون یقین هستیم که فسیل متعلق به یک بندپای دریایی ابتدایی بوده است، اما روابط تکاملی دقیق آن هم چنان به شکلی ناامیدکننده مجهول باقی مانده‌اند. تنه قطعه‌قطعه این فسیل مشخص می کند که به گمان زیادً دارای نوعی اندام حرکتی بوده، اما برای قیاس سو با گونه‌های فسیلی شناخته‌شده، باید مثالای اشکار بشود که بخشی از اسکلت خارجی آن نگه داری شده باشد.

فعالیت‌های معدنی تازه علتمدفون‌شدن محل کشف سو شده است، به این علت تیم تحقیقاتی معتقد است که گمان یافتن مثالهای فرد دیگر از همین گونه با پاها یا سر سالم، زیاد کم است. گابوت او گفت:

همیشه امید داشتم مثالهای جدیدی اشکار کنم، اما به نظر می‌رسد که بعد از ۲۵ سال جست‌وجو، این فسیل بسیار نادر است. بعد دیگر نمی‌توانم بیشتر از این صبر کنم.

گابوت با شوخی او گفت که این فسیل را به نام مادرش نام‌گذاری کرده، چون یک نمونه‌ به‌خوبی نگه داری‌شده است! اما علت واقعی این است که مادرش همیشه به او می‌او گفت باید حرفه‌ای را جستوجو کند که علتخوشحالی‌اش بشود، اکنون آن حرفه هرچه که باشد تفاوتی ندارد. برای گابوت، حفاری سنگ‌ها، یافتن فسیل‌ها و سپس تلاش برای فهمیدن این که آن‌ها چطور زندگی می‌کردند و چه چیزی در رابطه حیات باستانی و تکامل روی زمین به ما می‌گویند، علترضایت است.

مطالعه ۲۶ مارس در مجله Papers in Palaeontology انتشار شد.