نظر دانشمندان: پیش از برخورد سیارک «ویرانگر شهر» با ماه، آن را بمب اتم نابود کنیم_باماها

در سال ۲۰۲۲، ناسا برای نخستین بار یک فضاپیما را با سرعتی نزدیک به ۲۲٬۵۰۰ کیلومتر بر ساعت به یک سیارک کوچک کوبید و توانست مسیر آن را تحول دهد. این مأموریت با نام دارت (DART)، به‌گفتن آزمایشی برای اثبات امکان‌پذیری محافظت از زمین در برابر برخورد سنگ‌های فضایی طراحی شده می بود.

اکنون گروهی از دانشمندان، از جمله پژوهشگران ناسا دقت خود را به سیارک خبرساز 2024 YR4 معطوف کرده‌اند. مرکز اجرام نزدیک به زمین ناسا گمان برخورد این جرم با زمین را تنها ۰٫۰۰۰۸۱ درصد برآورد کرده، اما شانس برخورد آن با ماه به‌مراتب زیاد تر و درحدود ۴ درصد در دسامبر ۲۰۳۲ است.

سیارک مذکور اغاز سال میلادی جاری توجهات را جلب کرد؛ چون در ابتدا به‌گفتن یکی از خطرناک‌ترین اجرام فضایی با گمان بالای برخورد با زمین معارفه شد. بااین‌حال، با گذشت زمان و دریافت داده‌های دقیق‌تر، این گمان به کسری زیاد ناچیز از درصد افت یافت.

اما برخورد احتمالی سیارک با ماه نیز می‌تواند پیامدهای جدی به‌جستوجو داشته باشد. این چنین رویدادی می‌تواند حجم بسیاری از آوار و خرده‌سنگ را به فضا پرتاب کند و این ذرات برای فضانوردان و تجهیزات فضایی خطری واقعی به‌حساب می‌آیند.

پژوهشگران به‌تازگی در مقاله‌ای که تا این مدت مورد قضاوت علمی قرار نگرفته، نظر کرده‌اند که بهترین راهکار برای جلوگیری از این چنین سناریویی، نابودی کامل سیارک در قالب یک «ماموریت اختلال جنبشی» است؛ رویکردی زیاد تهاجمی‌تر از آزمایش دارت در سال ۲۰۲۲ که فقطً مسیر سیارک دیمورفوس را تحول داد.

این بار، ایده‌ی نقل‌شده منفعت گیری از «دستگاه‌های انفجاری هسته‌ای» است؛ گزینه‌ای پرخطر اما بالقوه مؤثر که می‌تواند راهی تازه برای منحرف‌کردن یا نابودسازی اجرام نزدیک به زمین به شمار رود. به‌حرف های‌ی پژوهشگران، این چنین روشی حتی در صورتی که گمان برخورد با ماه هم منتفی بشود، قیمت بازدید خواهد داشت.

محاسبات مشخص می کند جرم سیارک امکان پذیر از ۳۳ هزار تن تا ۹۰۰ هزار تن متغیر باشد؛ بازه‌ای زیاد گسترده که طراحی مأموریتی شبیه دارت را عملاً غیرممکن می‌سازد.

بازدید‌ها حاکی از آن است که بهترین زمان برای پرتاب مأموریت شناسایی، اواخر سال ۲۰۲۸ خواهد می بود، اما این چنین فرصتی تنها سه سال زمان برای رهگیری سیارک باقی می‌گذارد. در روبه رو، گزینه‌ی «اختلال جنبشی قوی» یا همان تکه‌تکه کردن سیارک، بازه‌ی وقتی ۵ تا ۷ ساله در اختیار ناسا قرار می‌دهد. برای انفجار هسته‌ای، پنجره پرتاب احتمالی بین اواخر ۲۰۲۹ تا اواخر ۲۰۳۱ خواهد می بود.

مطرح پیشنهادی شامل ارسال دو بمب هسته‌ای ۱۰۰ کیلوتنی است که توانایی ناوبری جدا گانه در فضا دارند. هر یک از این بمب‌ها پنج تا هشت برابر نیرومندتر از بمب‌هایی می باشند که آمریکا در سال ۱۹۴۵ روی هیروشیما و ناگاساکی انداخت. یک بمب اضافی نیز به‌گفتن پشتیبان در نظر گرفته خواهد شد.

با وجود همه‌ی سناریوهای پیشنهادی، سوال مهم این است که آیا گمان اندک برخورد سیارک 2024 YR4 با ماه یا زمین می‌تواند دولت ترامپ را به عمل سریع وادار سازد یا خیر. ناسا هم‌اکنون با فشارهای مالی شدید مواجه است و بر پایه لایحه او گفت و گو‌برانگیز بودجه ۲۰۲۶ کاخ سفید، گمان لغو ده‌ها مأموریت فضایی وجود دارد. به گفتن دیگر، دور از انتظار است ناسا منبع های ملزوم را صرف نابودی سنگی فضایی کند که اکنون بیشتر از ۶۱۰ میلیون کیلومتر با ما فاصله دارد و تهدید آن برای زمین تقریباً ناچیز به حساب می اید.

مطالعه در پایگاه داده آرکایو انتشار شده است.