دانشمندان سنگین‌ترین ادغام سیاه‌چاله‌ای ثبت‌شده تا بحال را شناسایی کردند_باماها

اکثر سیاه‌چاله‌ها وقتی راه اندازی خواهد شد که ستاره‌های پرجرم در آخر عمر خود سوخت هسته‌ای‌شان را از دست داده و فرو می‌ریزند. این اجرام بسیار متراکم فضا-زمان را آن‌چنان می‌پیچانند که افق اتفاقات تشکیل می‌بشود؛ مرزی که حتی نور هم نمی‌تواند از آن بگریزد.

همکاری لایگو، ویرگو، کاگرا تا امروز چندین ادغام کیهانی را از زمان کشف نخستین سیگنال (که تبدیل دریافت جایزه‌ی نوبل شد) شناسایی کرده است. ادغام‌های اولیه شامل برخورد دو سیاه‌چاله یا دو ستاره‌ نوترونی بودند. این همکاری در سال ۲۰۲۱ موفق به قبول شناسایی دو ادغام «ترکیبی» جداگانه بین یک سیاه‌چاله و یک ستاره‌ی نوترونی شد.

پیش از این، پرجرم‌ترین ادغام سیاه‌چاله‌ها مربوط به اتفاقات GW190521 می بود که در سال ۲۰۲۰ شناسایی شد. آن ادغام، سیاه‌چاله‌ای با جرم میانی و نزدیک به ۱۴۰ برابر خورشید تشکیل کرد؛ اما در دور چهارم مشاهدات، اتفاقات GW231123 زیاد عظیم‌تر از آن ظاهر شد. تحلیل این سیگنال نشان داد که دو سیاه‌چاله‌ی در حال برخورد به ترتیب ۱۰۳ و ۱۳۷ برابر خورشید جرم داشته‌اند. اظهار این کشف مدتی به طول انجامید چون این اجرام با سرعتی زیاد بالا (نزدیک به حد مجاز مطابق نظریه نسبیت عام) در حال چرخش بودند و همین علتشد تحلیل سیگنال زیاد دشوارتر بشود.

کشف تازه از این جهت نیز قابل دقت است که با نظریه‌های جاری درمورد‌ی تحول ستارگان در تناقض قرار دارد. سیاه‌چاله‌های والد آن‌قدر بزرگ می باشند که به‌سختی می‌توان آن‌ها را حاصل انفجار ابرنواختر دانست. درست همانند اتفاقات قبلی یعنی GW190521، این اتفاقات تازه (GW231123) نیز به گمان زیادً مثالای از «ادغام سلسله‌مراتبی» است؛ یعنی هر یک از این سیاه‌چاله‌ها خود حاصل یک ادغام قبل بوده‌اند و سپس به‌هم رسیده و با هم ادغام شده‌اند.

پیش از ساخت آشکارسازهای موج گرانشی در دهه ۱۹۹۰، دانشمندان تنها می‌توانستند جهان را از طریق تابش الکترومغناطیسی، همانند نور مرئی، فروسرخ و امواج رادیویی مشاهده کنند؛ اما رصدخانه‌های موج گرانشی دیدگاهی کاملاً تازه از کیهان فراهم کرده‌اند و امکان مشاهده‌ی رویدادهایی را خواهند داد که پیش‌تر نهان مانده بودند.