با کریسالیس آشنا شوید؛ فضاپیمای غول‌پیکر چندنسلی برای سفر ۴۰۰ ساله به آلفا قنطورس_باماها

برای موجوداتی با اندازه و طول عمر انسان، فضا بی‌نهایت گسترده است؛ آن‌قدر گسترده که برای رسیدن به نزدیک‌ترین منظومه ستاره‌ای، باید این حقیقت ناخوشایند را بپذیریم که پیش از رسیدن به آنجا از پیری خواهیم مرد.

تا بحال، تمرکز بشر بر افزایش شدت فضاپیماها و ارسال سفینه‌های سبک بدون سرنشین بوده تا احتمالا در طول عمر انسان به مقصد برسند. اما اگر روزی بخواهیم انسان‌ها را به منظومه‌ای ستاره‌ای بفرستیم یا سفرهای طویل دیگر انجام دهیم، باید بپذیریم که امکان پذیر رسیدن به مقصد چند نسل طول بکشد.

با وجود محدودیت‌های فیزیکی، نویسندگان آثار علمی–تخیلی از دهه‌ها پیش ایده «فضاپیماهای چندنسلی» را نقل کرده‌اند. مفهوم ساده است: ساخت فضاپیمایی که بتواند یک جامعه کوچک انسانی را برای هر تعداد نسلی که طول می‌کشد تا به مقصد برسند، نگه دارد. اما از نظر عملی، این چنین ماموریتی زیاد پیچیده خواهد می بود.

اکنون دانشمندان در مسابقه‌ای تازه تحت گفتن پروژه هایپریون که به بازدید امکان‌پذیری فضاپیماهای چندنسلی می‌پردازد، طراحی‌های خود را اراعه دادند تا نشان دهند چطور می‌توان انسان‌ها را به سیاره فرضی سکونت‌پذیری رساند که سفر به آن حداقل ۲۵ سال طول می‌کشد.

تیم برنده سفینه‌ای فضایی به نام «کریسالیس» (Chrysalis) طراحی کرد که می‌تواند در سفری به‌طول بیشتر از چهار قرن، هزاران نفر را به آلفا قنطورس، نزدیک‌ترین منظومه ستاره‌ای به زمین ببرد. فضاپیمای پیشنهادی آن‌ها از بیرون، طراحی زیاد ساده‌ای دارد و همانند استوانه‌ای عظیم به‌نظر می‌رسد.

فضاپیما برای مقابله با مشکلاتی که انسان‌ها در غیاب گرانش طویل‌زمان توانایی می‌کنند، از پوسته‌های چرخان داخلی منفعت گیری می‌کند تا با نیروی گریز از مرکز جاذبه مصنوعی تشکیل کند. این کار تنها در فضاپیماهای بزرگ مقدور است، چون در مثالهای کوچک می‌تواند ناراحتی و حتی مشکلات سلامتی تشکیل کند.

جان پیچ، مدرس ارشد مهندسی مکانیک و ساخت در دانشگاه نیو ساوت ولز توضیح می‌دهد: «هرچه فضاپیما کوچک‌تر باشد، باید سریع تر بچرخد، به این علت اگر بخواهید گرانش تشکیل کنید، باید این کار با فضاپیمای بزرگی انجام بشود که به آرامی می‌چرخد. هر چه دیسک بزرگ‌تر باشد (تکه گرد یا حلقه‌ای شکل داخل یا بخشی از سفینه که برای تشکیل گرانش مصنوعی می‌چرخد)، چرخش کندتر خواهد می بود. این روش از تفاوت شدید گرانش بین سر و پا که می‌تواند علتتجمع خون در پا و سرگیجه بشود، جلوگیری می‌کند.»

ساخت سازه‌ای که بتواند در ابتدا بیشتر از هزار انسان را نگه دارد (و بعداً با تشکیل نسل‌های تازه زیاد تر بشود) کاری عظیم است. جرم کلی سفینه نزدیک به ۲٫۴ میلیارد تن و طول آن بیشتر از ۵۸ کیلومتر است. به این علت نظر شد که در نقطه لاگرانژ ۱ بین زمین و ماه ساخته بشود. ناسا توضیح می‌دهد: «نقاط لاگرانژ مناطقی در فضا می باشند که نیروهای گرانشی سیستم دوجسمی همانند خورشید و زمین علتایجاد نواحی جذب و دافعه می‌بشود. این نقاط می‌توانند به فضاپیماها به گفتن پارکینگ برای باقی ماندن در موقعیت ثابت با مصرف حداقل سوخت پشتیبانی کنند.»